Er wordt veel gesproken over het personeelstekort in de zorg. Vaak gaat het over de uitstroom: mensen die de sector verlaten. Wie echter naar de cijfers van het landelijke uitstroomonderzoek over 2025 kijkt, ziet een ander beeld. De zorgverlener is het vak niet zat en bijna niemand verlaat de sector definitief. Wat zij wel verlaten, is hun huidige werkgever.
Uit het onderzoek onder ruim 17.000 zorgmedewerkers blijkt dat de motivatie voor het vak nog altijd groot is. De bereidheid om te blijven werken verdwijnt pas wanneer roosters niet meebewegen, de werkdruk te hoog is en er te weinig ruimte is voor de persoonlijke situatie.
Mantelzorg als struikelblok
Een opvallend punt uit de cijfers van 2025 is de rol van de privésituatie. Dit was de belangrijkste reden om een organisatie te verlaten, en het werd het afgelopen jaar zelfs nog vaker genoemd. Vaak gaat het hierbij om de combinatie van werk en mantelzorg.
Door de vergrijzing moeten steeds meer zorgprofessionals thuis ook voor een naaste zorgen. Wanneer een werkgever hier niet op inspeelt met een flexibele planning, voelen mensen zich gedwongen om hun baan op te zeggen. Het is een verlies van ervaring dat met de juiste werkomstandigheden vaak voorkomen had kunnen worden.
Verschillen per leeftijd
De reden om op te stappen verschilt per levensfase. Voor zorgverleners onder de 35 jaar is het gebrek aan ontwikkelmogelijkheden de grootste drijfveer om verder te kijken. Bij de dertigplussers drukt de privésituatie het zwaarst op de beslissing. Daarnaast staat een hoge werkdruk bij alle leeftijdsgroepen in de top vijf van vertrekredenen. Het zijn stuk voor stuk factoren die te maken hebben met de inrichting van de organisatie, niet met de inhoud van de zorg.
Terugkeer naar de sector
Hoewel een klein deel (14%) de zorgsector volledig verlaat, geeft maar liefst 65% van deze groep aan in de toekomst weer terug te willen keren. De liefde voor het vak blijft dus bestaan. Men wacht eigenlijk op een moment waarop de omstandigheden in de zorg verbeteren.
Bij Tiade merken we dat deze cijfers de dagelijkse praktijk omschrijven. Zorgverleners willen hun vak uitoefenen met aandacht en plezier, maar wel op hun eigen voorwaarden. Werken als uitzendkracht via de flexpool is dan een logische stap. Het biedt de ruimte om werk te combineren met mantelzorg of een studie, zonder de vaste structuren van één werkplek.
De cijfers laten zien dat we de zorgverlener niet hoeven te overtuigen van de waarde van het vak. Waar het om gaat is dat de werkomstandigheden aansluiten bij de mensen die het werk doen.